### CC Adi 14.5

> বন্দে চৈতন্যকৃষ্ণস্য বাল্যলীলাং মনোহরাম্ ।\
> লৌকিকীমপি তামীশ-চেষ্টয়া বলিতান্তরাম্ ॥৫॥

> vande caitanya-kṛṣṇasya\
> bālya-līlāṁ mano-harām\
> laukikīm api tām īśa-\
> ceṣṭayā valitāntarām

*vande*—adoro; *caitanya-kṛṣṇasya*—del Señor Caitanya, que es Kṛṣṇa mismo; *bālya-līlā*—los pasatiempos de la infancia; *manaḥ-harām*—que son tan hermosos; *laukikīm*—que parecen ordinarios; *api*—aunque; *tām*—aquellos; *īśa-ceṣṭayā*—por la manifestación de autoridad suprema; *valita-antarām*—muy apropiados aunque aparenten algo distinto.

**Permítaseme ofrecer mis respetuosas reverencias a los pasatiempos infantiles del Señor Śrī Caitanya Mahāprabhu, quien es el Señor Kṛṣṇa mismo. Aunque tales pasatiempos parecen exactamente los de un niño ordinario, deben entenderse como diversos pasatiempos de la Suprema Personalidad de Dios.**

En el *Bhagavad-gītā* [[bg/9/11|(Bg. 9.11)]] se confirma esta afirmación de la siguiente manera:

> avajānanti māṁ mūḍhā
> mānuṣīṁ tanum āśritam
> paraṁ bhāvam ajānanto
> mama bhūta-maheśvaram

«Los necios se burlan de Mí cuando desciendo en forma humana. No conocen Mi naturaleza trascendental ni Mi dominio supremo sobre todo cuanto existe». Para llevar a cabo Sus pasatiempos, la Suprema Personalidad de Dios aparece en este planeta o dentro de este universo como un ser humano corriente o como un niño humano, y aun así mantiene Su superioridad como Señor Supremo. El Señor Kṛṣṇa apareció como un niño humano, pero Sus actividades extraordinarias, incluso en Su infancia —como matar al demonio Pūtanā o levantar la colina Govardhana—, no eran las ocupaciones de un niño corriente. De manera similar, aunque los pasatiempos del Señor Caitanya, tal como se describirán en este capítulo, parecen las actividades de un niño pequeño, son pasatiempos extraordinarios, imposibles de ejecutar para un niño humano corriente.
