### SB 1.4.27

> नातिप्रसीदद्धृदयः सरस्वत्यास्तटे शुचौ ।\
> वितर्कयन्विविक्तस्थ इदं चोवाच धर्मवित् ॥२७॥

> nātiprasīdad dhṛdayaḥ\
> sarasvatyās taṭe śucau\
> vitarkayan vivikta-stha\
> idaṁ covāca dharma-vit

*na*—no; *atiprasīdat*—sumamente satisfecho; *hṛdayaḥ*—de corazón; *sarasvatyāḥ*—del río Sarasvatī; *taṭe*—a orillas de; *śucau*—estando purificado; *vitarkayan*—habiendo considerado; *vivikta-sthaḥ*—situado en un lugar solitario; *idam ca*—también esto; *uvāca*—dijo; *dharma-vit*—aquel que conoce lo que es la religión.

**Así pues, el sabio, estando insatisfecho de todo corazón, comenzó de inmediato a reflexionar, debido a que conocía la esencia de la religión, y dijo para sí:**

El sabio comenzó a buscar la causa por la que no estaba satisfecho de todo corazón. La perfección nunca se alcanza mientras uno no esté satisfecho de todo corazón. Esa satisfacción del corazón tiene que buscarse más allá de la materia.
