### SB 3.1.29

> कच्चित्सुखं सात्वतवृष्णिभोज दाशार्हकाणामधिपः स आस्ते ।\
> यमभ्यषिञ्चच्छतपत्रनेत्रो नृपासनाशां परिहृत्य दूरात् ॥२९॥

> kaccit sukhaṁ sātvata-vṛṣṇi-bhoja-\
> dāśārhakāṇām adhipaḥ sa āste\
> yam abhyaṣiñcac chata-patra-netro\
> nṛpāsanāśāṁ parihṛtya dūrāt

*kaccit*—si; *sukham*—todo va bien; *sātvata*—la raza Sātvata; *vṛṣṇi*—la dinastía Vṛṣṇi; *bhoja*—la dinastía Bhoja; *dāśārhakāṇām*—la raza Dāśārha; *adhipaḥ*—el rey Ugrasena; *saḥ*—él; *āste*—existe; *yam*—a quien; *abhyaṣiñcat*—entronó; *śata-patra-netraḥ*—Śrī Kṛṣṇa; *nṛpa-āsana-āśām*—esperanza del trono real; *parihṛtya*—abandonando; *dūrāt*—en un lugar lejano.

**¡Oh, amigo mío! [Dime] si ahora le va bien a Ugrasena, el rey de los Sātvatas, Vṛṣṇis, Bhojas y Dāśārhas. Él se fue muy lejos de su reino, dejando a un lado todas las esperanzas de recuperar su trono real, pero Śrī Kṛṣṇa lo entronizó de nuevo.**
