### SB 4.2.16

> तस्मा उन्मादनाथाय नष्टशौचाय दुर्हृदे ।\
> दत्ता बत मया साध्वी चोदिते परमेष्ठिना ॥१६॥

> tasmā unmāda-nāthāya\
> naṣṭa-śaucāya durhṛde\
> dattā bata mayā sādhvī\
> codite parameṣṭhinā

*tasmai*—a él; *unmāda-nāthāya*—al señor de los fantasmas; *naṣṭa-śaucāya*—carente por completo de limpieza; *durhṛde*—corazón lleno de cosas desagradables; *dattā*—fue entregada; *bata*—¡ay!; *mayā*—por mí; *sādhvī*—Satī; *codite*—habiéndolo pedido; *parameṣṭhinā*—el maestro supremo (Brahmā).

**A pedido del Señor Brahmā, yo le entregué mi casta hija, aunque él carece por completo de limpieza y tiene el corazón lleno de cosas desagradables.**

Es deber de los padres entregar a sus hijas a personas adecuadas que correspondan justamente a la tradición de su familia en cuanto a limpieza, comportamiento amable, riqueza, posición social, etc. Dakṣa estaba arrepentido de que, a petición de Brahmā, que era su padre, hubiera entregado su hija a una persona que, según sus cálculos, era inmunda. Estaba tan enojado que no reconoció que la petición provenía de su padre. En cambio, se refirió a Brahmā como parameṣṭhī, el maestro supremo del universo; debido a su temperamento de densa ira, ni siquiera estaba dispuesto a aceptar a Brahmā como su padre. En otras palabras, acusó incluso a Brahmā de ser poco inteligente, porque le había aconsejado a Dakṣa que entregara su hermosa hija a semejante sujeto inmundo. En la ira uno olvida todo, y así Dakṣa, enojado, no solo acusó al gran Señor Śiva, sino que criticó a su propio padre, el Señor Brahmā, por su poco prometedor consejo de que Dakṣa entregara su hija al Señor Śiva.
