### SB 4.7.19

> तदा स्वप्रभया तेषां द्योतयन्त्या दिशो दश ।\
> मुष्णंस्तेज उपानीतस्तार्क्ष्येण स्तोत्रवाजिना ॥१९॥

> tadā sva-prabhayā teṣāṁ\
> dyotayantyā diśo daśa\
> muṣṇaṁs teja upānītas\
> tārkṣyeṇa stotra-vājinā

*tadā*—en ese instante; *sva-prabhayā*—por Su propia refulgencia; *teṣām*—todos ellos; *dyotayantyā*—por el brillo; *diśaḥ*—las direcciones; *daśa*—diez; *muṣṇan*—disminuir; *tejaḥ*—refulgencia; *upānītaḥ*—traído; *tārkṣyeṇa*—por Garuḍa; *stotra-vājinā*—cuyas alas reciben los nombres de Bṛhat y Rathantara.

**El Señor Nārāyaṇa estaba sentado sobre el hombro de Stotra, o Garuḍa, que tenía grandes alas. Tan pronto como apareció, todas las direcciones quedaron iluminadas, disminuyendo el lustre de Brahmā y de los demás presentes.**

En los dos siguientes *ślokas* se da una descripción de Nārāyaṇa.
