CHAPTER TWELVE
Dhruva Mahārāja Goes Back to Godhead
TEXT I
मैत्रेय उषाञ्च
ध्रुवं निवृत्तं प्रतिबुद्ध्य वैशसा-
दपेतमन्युं भगवान् धनेश्वरः ।
तत्रागतश्चारणयक्षकिन्नरैः
संस्तूयमानो न्यवदत्कृताञ्जलिम् ॥ १ ॥
maitreya uvāca
dhruvam nivṛttam pratibuddhya vaiśasād
apeta-manyum bhagavān dhaneśvaraḥ
tatrāgataś cāraṇa-yakṣa-kinnaraiḥ
saṁstūyamārto nyavadat kṛtāñjalim
maitreyaḥ uvāca —Maitreya said;  dhruvam —Dhruva Mahārāja;  nivṛttam —ceased;  pratibuddhya —having learned;  vaiśasāt —from killing;  apeta —subsided;  manyum —anger;  bhagavān —Kuvera;  dhana-īśvaraḥ —master of the treasury;  tatra —there;  āgataḥ —appeared;  cāraṇa —by the Cāraṇas;  yakṣa —Yakṣas;  kinnaraiḥ —and by the Kinnaras;  saṁstūyamānaḥ —being worshiped;  nyavadat —spoke;  kṛta-añjalim —to Dhruva with folded hands.
TRANSLATION
The great sage Maitreya said: My dear Vidura, Dhruva Mahārāja's anger subsided, and he completely ceased killing Yakṣas. When Kuvera, the most blessed master of the treasury, learned this news, he appeared before him. While being worshiped by Yakṣas, Kinnaras and Cāraṇas, he spoke to Dhruva Mahārāja, who stood before him with folded hands.
489