60
Śrīmad-Bhāgavatam
[Canto 7, Ch. 2]
Hiraṇyakaśipu quoted to his nephews. Hiraṇyakaśipu related an account of a  kuliṅga  bird pierced by the arrow of a hunter while lamenting for his wife, who had also been shot by the same hunter. By narrating these stories, Hiraṇyakaśipu pacified his nephews and other relatives and relieved them of lamentation. Thus having been pacified, Diti and Ruṣābhānu, Hiraṇyakaśipu's mother and sister-in-law, engaged their minds in spiritual understanding.
TEXT 1
श्रीनारद उवाच
भ्रातर्येवं विनिहते हरिणा कोडमूर्तिना ।
हिरण्यकशिपू राजन् पर्यतप्यद्रुषा शुचा ॥ १ ॥
śrī-nārada uvāca bhrātary evam vinihate hariṇā kroḍa-mūrtinā hiraṇyakaśipū rājan paryatapyad ruṣā śucā
śrī-nāradaḥ uvāca—Śrī Nārada Muni said; bhrātari—when the brother (Hiraṇyākṣa); evam—thus; vinihate—was killed; hariṇā—by Hari; kroḍa-mūrtinā—in the form of the boar, Varāha; hiraṇyakaśipuḥ—Hiraṇyakaśipu; rājan—O King; paryatapyat—was afflicted; ruṣā—by anger; śucā—by grief.
TRANSLATION
Śrī Nārada Muni said: My dear King Yudhiṣṭhira, when Lord Viṣṇu, in the form of Varāha, the boar, killed Hiraṇyākṣa, Hiraṇyākṣa's brother Hiraṇyakaśipu was extremely angry and began to lament.
PURPORT
Yudhiṣṭhira had inquired from Nārada Muni why Hiraṇyakaśipu was so envious of his own son Prahlāda. Nārada Muni began narrating the