140
Śrīmad-Bhāgavatam
[Canto 7, Ch. 8]
करालदंष्ट्रं करवालचञ्चल- 
    क्षुरान्तजिह्वं भ्रुकुटीमुखोल्बणम् ॥२०॥ 
    स्तब्धोर्ध्वकर्णं गिरिकन्दराद्भुत- 
    व्यात्तास्यनासं हनुभेदभीषणम् । 
    दिविस्पृशत्कायमदीर्घपीवर- 
    ग्रीवोरुवक्षःस्थलमल्पमध्यमम् ॥२१॥ 
    चन्द्रांशुगौरैश्छुरितं तनूरुहै- 
    र्विष्वग्भुजानीकशतं नखायुधम् । 
    दुरासदं सर्वनिजेतरायुध- 
    प्रवेकविद्रावितदैत्यदानवम् ॥२२॥
mīmāṁsamānasya samutthito 'grato 
    nṛsiṁha-rūpas tad alaṁ bhayānakam
pratapta-cāmīkara-caṇḍa-locanaṁ 
    sphurat saṭā-keśara-jṛmbhitānanam 
    karāla-daṁṣṭraṁ karavāla-cañcala- 
    kṣurānta-jihvaṁ bhrukuṭī-mukholbaṇam
stabdhordhva-karṇaṁ giri-kandarādbhuta- 
    vyāttāsya-nāsaṁ hanu-bheda-bhīṣaṇam 
    divi-spṛśat kāyam adīrgha-pīvara- 
    grīvoru-vakṣaḥ-sthalam alpa-madhyamam
candrāṁśu-gauraiś churitaṁ tanūruhair 
    viṣvag bhujānīka-śataṁ nakhāyudham 
    durāsadaṁ sarva-nijetarāyudha- 
    praveka-vidrāvita-daitya-dānavam
mīmāṁsamānasya—of Hiraṇyakaśipu, who was contemplating the wonderful form of the Lord; samutthitaḥ—appeared; agrataḥ—in front; nṛsiṁha-rūpaḥ—the form of Nṛsiṁhadeva (half lion and half man); tat—that; alam—extraordinarily; bhayānakam—very fearful;