178
Śrīmad-Bhāgavatam
[Canto 7, Ch. 14]
नैमिषं फाल्गुनं सेतुः प्रमासोऽथ कुशस्थली । 
  वाराणसी मधुपुरी पम्पा बिन्दुसरस्तथा ॥३१॥ 
  नारायणाश्रमो नन्दा सीतारामाश्रमादयः । 
  सर्वे कुलाचला राजन्महेन्द्रमलयादयः ॥३२॥ 
  एते पुण्यतमा देशा हरेर्त्वाश्रिताश्च ये । 
  एतान्देशान् निषेवेत श्रेयस्कामो ह्यभीक्ष्णशः । 
  धर्मो ह्यत्रेहितः पुंसां सहस्राधिफलोदयः ॥३३॥
sarāṁsi puṣkarādīni 
  kṣetrāṇy arhāśritāṇy uta 
  kurukṣetraṁ gaya-śiraḥ 
  prayāgaḥ pulahāśramaḥ
naimiṣaṁ phālgunaṁ setuḥ 
  prabhāso 'tha kuśa-sthalī 
  vārāṇasī madhu-purī 
  pampā bindu-saras tathā
nārāyaṇāśramo nandā 
  sītā-rāmāśramādayaḥ 
  sarve kulācalā rājan 
  mahendra-malayādayaḥ
ete puṇyatamā deśā 
  harer arcāśritāś ca ye 
  etān deśān niṣeveta 
  śreyas-kāmo hy abhīkṣṇaśaḥ 
  dharmo hy atrehitaḥ puṁsāṁ 
  sahasrādhi-phalodayaḥ
sarāṁsi—lakes; puṣkara-ādīni—such as Puṣkara; kṣetrāṇi—sacred places (like Kurukṣetra, Gayākṣetra and Jagannātha Puri); arha—for worshipable, saintly persons; āśritāṇi—places of shelter; uta—celebrated; kurukṣetram—a particular sacred place (dharma-kṣetra); gaya-śiraḥ—the place known as Gayā, where Gayāsura took shelter of the