98
Śrimad-Bhāgavatam
[Canto 9, Ch. 4]
मुकुन्दलिङ्गालयदर्शने दृशौ 
    तद्भृत्यगात्रस्पर्शेऽङ्गसङ्गमम् । 
    घ्राणं च तत्पादसरोजसौरभे 
    श्रीमत्तुलस्या रसनां तदर्पिते ॥१९॥ 
    पादौ हरेः क्षेत्रपदानुसर्पणे 
    शिरो हृषीकेशपदाभिवन्दने । 
    कामं च दास्ये न तु कामकाम्यया 
    यथोत्तमश्लोकजनाश्रया रतिः ॥२०॥
sa vai manaḥ kṛṣṇa-padāravindayor 
    vacāṁsi vaikuṇṭha-guṇānuvarṇane 
    karau harer mandira-mārjanādiṣu 
    śrutiṁ cakārācyuta-sat-kathodaye
mukunda-liṅgālaya-darśane dṛśau 
    tad-bhṛtya-gātra-sparśe 'ṅga-saṅgamam 
    ghrāṇaṁ ca tat-pāda-saroja-saurabhe 
    śrīmat-tulasyā rasanāṁ tad-arpite
pādau hareḥ kṣetra-padānusarpaṇe 
    śiro hṛṣīkeśa-padābhivandane 
    kāmaṁ ca dāsye na tu kāma-kāmyayā 
    yathottamaśloka-janāśrayā ratiḥ
saḥ—he (Mahārāja Ambarīṣa); vai—indeed; manaḥ—his mind; kṛṣṇa-pada-aravindayoḥ—(fixed) upon the two lotus feet of Lord Kṛṣṇa; vacāṁsi—his words; vaikuṇṭha-guṇa-anuvarṇane—describing the glories of Kṛṣṇa; karau—his two hands; hareḥ mandira-mārjana-ādiṣu—in activities like cleansing the temple of Hari, the Supreme Personality of Godhead; śrutiṁ—his ear; cakāra—engaged; acyuta—of or about Kṛṣṇa, who never falls down; sat-kathā-udaye—in hearing the transcendental narrations; mukunda-liṅga-ālaya-darśane—in seeing the Deity and temples and holy dhāmas of Mukunda; dṛśau—his two eyes; tat-bhṛtya—of the servants of Kṛṣṇa; gātra-sparśe—in touching