8
Śrīmad-Bhāgavatam
[Canto 9, Ch. 17]
TEXT 12
ततः शान्तरजो जज्ञे कृतकृत्यः स आत्मवान् । रजेः पञ्चशतान्यासन् पुत्राणाममितौजसाम् ॥१२॥
tataḥ śāntarajo jajñe kṛta-kṛtyaḥ sa ātmavān rajeḥ pañca-śatāny āsan putrāṇām amitaujasām
tataḥ —from Citrakṛt;  śāntarajaḥ —a son named Śāntaraja;  jajñe —was born;  kṛta-kṛtyaḥ —performed all kinds of ritualistic ceremonies;  saḥ —he;  ātmavān —a self-realized soul;  rajeḥ —of Rajī;  pañca-śatāni —five hundred;  āsan —there were;  putrāṇām —sons;  amita-ojasām —very, very powerful.
TRANSLATION
From Citrakṛt was born a son named Śāntaraja, a self-realized soul who performed all kinds of Vedic ritualistic ceremonies and therefore did not beget any progeny. The sons of Rajī were five hundred, all very powerful.
TEXT 13
देवैरभ्यर्थितो दैत्यान् हत्वेन्द्रायाददाद् दिवम् । इन्द्रस्तस्मै पुनर्दत्त्वा गृहीत्वा चरणौ रजेः । आत्मानमर्पयामास प्रहादाघरिशङ्कितः ॥१३॥
devair abhyarthito daityān hatvendrāyādadād divam indras tasmai punar dattvā gṛhītvā caraṇau rajeḥ ātmānam arpayām āsa prahrādādy-ari-śaṅkitaḥ
devaiḥ —by the demigods;  abhyarthitaḥ —being requested;  daityān —the demons;  hatvā —killing;  indrāya —to Indra, the King of heaven;  adadāt —delivered;  divam —the kingdom of heaven;  indraḥ —the King